«Навумчык аспрэчвае пашыранае ўяўленне пра паразу нацыянальна-дэмакратычных сілаў і паказвае, што менавіта аднаўленне незалежнасці стала іх найвялікшай гістарычнай перамогай»
Камуніст Козік сам першы звяртаўся да Пазняка з просьбай падтрымаць ідэю суверэнітэту ў Вярхоўным Савеце, пра што сам Пазняк неаднойчы расказваў, апошні раз у інтэрв’ю на Польскім Радыё 25.08.2026. Камуністы тады працавалі па плану Гарбачова, па якому незалежнасць была патрэбна для наступнага аб’яднання ў новы Саюз.
Таму, калі глядзець аб’ектыўна, незалежнасць не ёсць толькі вынік перамогі нашых сілаў, а вынік сітуацыйнага супадзення інтарэсаў розных сілаў, у тым ліку, прабачце, камуністаў і наменклатуршчыкаў. (Мабыць, і добра, што так склалася, бо інакш і той незалежнасці не было б).
Не разумею вось гэтае адвечнае "мы перамаглі", што ў 1991, што ў 2020. Сітуацыю трэба ацэньваць цвяроза. І было б добра, каб іншыя ўдзельнікі падзей расказалі свае ўспаміны. Пакуль шчэ памяць ёсць. Не дастаткова, калі "ў маналіт" фіксуецца толькі адна інтэрпрэтацыя.
Суботнікі
20.11.2026
., Алесь, розніца такая, што ў 1991 г. Беларусь атрымала незалежнасць, а ў 2020 моцна яе абмежавала. Можна сказаць, што Беларусь і беларусы дэградавалі за 30 гадоў.
У 1991 г. дапамог развал саўка, але таксама жаданні іншых ў сацыялістычнай турме, каб вырвацца, у Беларусі толькі БНФ моцна хацеў. А вось у 2020 гаворка была не пра змену геапалітычнага месца, а змену лакальнага сатрапа, большасць беларусаў была супраць Лукашэнкі, але за Расію, так што па сутнасці абое рабое.
Перавыдадзена кніга Сяргея Навумчыка «Сем гадоў Адраджэння альбо Фрагменты найноўшай беларускай гісторыі (1988—1995)»
Камуніст Козік сам першы звяртаўся да Пазняка з просьбай падтрымаць ідэю суверэнітэту ў Вярхоўным Савеце, пра што сам Пазняк неаднойчы расказваў, апошні раз у інтэрв’ю на Польскім Радыё 25.08.2026.
Камуністы тады працавалі па плану Гарбачова, па якому незалежнасць была патрэбна для наступнага аб’яднання ў новы Саюз.
Таму, калі глядзець аб’ектыўна, незалежнасць не ёсць толькі вынік перамогі нашых сілаў, а вынік сітуацыйнага супадзення інтарэсаў розных сілаў, у тым ліку, прабачце, камуністаў і наменклатуршчыкаў.
(Мабыць, і добра, што так склалася, бо інакш і той незалежнасці не было б).
Не разумею вось гэтае адвечнае "мы перамаглі", што ў 1991, што ў 2020. Сітуацыю трэба ацэньваць цвяроза.
І было б добра, каб іншыя ўдзельнікі падзей расказалі свае ўспаміны. Пакуль шчэ памяць ёсць. Не дастаткова, калі "ў маналіт" фіксуецца толькі адна інтэрпрэтацыя.
У 1991 г. дапамог развал саўка, але таксама жаданні іншых ў сацыялістычнай турме, каб вырвацца, у Беларусі толькі БНФ моцна хацеў. А вось у 2020 гаворка была не пра змену геапалітычнага месца, а змену лакальнага сатрапа, большасць беларусаў была супраць Лукашэнкі, але за Расію, так што па сутнасці абое рабое.